Ana sayfa 1950'ler 1957 The Cranes are Flying

The Cranes are Flying

2
0

Hangi filme şaheser denebilir? Muhtemelen böyle bir filme şaheser demek abes kaçmaz çünkü bu harika bir yönetmenin, mükemmel bir oyuncu kadrosunun, görsel olarak en üst düzeyde kurgulanmış bir filmin birleşimidir. Mikhail Kalatozov’un yazdığı “Leylekler Uçarken” kayıtsız şartsız bir başyapıt olarak adlandırılabilir. Dürüst olmak gerekirse, böyle bir film herhangi bir derecelendirmeden daha değerli.

Filmin olay örgüsünün görünen sadeliğine rağmen, anlamsal içeriği derindir. Savaşla kaderleri ayrılan aşıkların hikayesi birçok film yapıtında yer almaktadır. Ancak “Leylekler Uçarken” filminde birçok sanatsal teknik nedeniyle bu hikaye her zamankinden daha delici bir şekilde gösteriliyor. Yönetmen Mikhail Kalatozov, ana karakterin trajedisini ortaya çıkarmayı çok iyi başarır, iç dünyasını en küçük detaylarda, görüntülerde, kahramanın eylemlerinde aktarmayı başarır.

Filmin başlangıcında, ana karakter Veronica (Tatiana Samoilova) ve nişanlısı Boris (Alexei Batalov) ile fazlasıyla mutludur, evliliğe doğru giden saf bir ilişkileri vardır. Ama bir süre sonra savaş başlar ve Boris cepheye gönüllü olur. Savaş tüm umutları keser, tüm aşk ve mutluluk hayallerini yok eder, geriye sadece acı ve umutsuzluk bırakır, ancak ruhun en uzak köşesinde bir yerde umut bırakır. Veronica’nın Boris’e başarısız veda sahnesi hem duygusal ve hem de teknik açıdan çok dokunaklıdır. Kalabalığı aşmaya çalışan Veronica geçen askerlerin içinden Boris’in yüzünü bulmaya çalışır, ancak kader onları sonsuza kadar ayırmıştır.

Kalatozov’un filminde gereksiz bir karakter bulmak oldukça zor. Filmin kahramanları sempati ya da aşağılama, ilgi ya da kızgınlık uyandırıyor, kaderlerine kayıtsız kalmıyorsunuz çünkü onlar insan ve insanlar hata yapar. Filmde hem griler hem de beyazlar var. Yine de, bu renkleri temsil edilen bir karakteri işaretlemek mümkün değil. Bunu küçük ama çarpıcı rollerde bile görüyoruz, nişanlısı tarafından beklenmeyen bir asker veya doğum gününü kutlayan hassas bir kişi. Film pek çok insanı tasvir eden bir tablo gibi, ama bir çift kahramanın merkezi dramasıyla. Sonuçta, sanatçı bir karakteri boyamayı bitirmemiş olsaydı, hemen fark edilirdi ve izlenim bozulurdu.

Tatyana Samoilova’nın oyunculuğu öyle bir seviyededir ki, kahramanının duygusal deneyimleri bir noktada şaşırtıcı derecede yakınlaşır ve ruhtaki bazı derin noktalara dokunur. Samoilova, sanki kendi içinden geçmesine izin veriyormuş gibi, Veronica rolüyle gerçekten bütünleşir. Belorussky istasyonundaki son sahne ise harika oyunculuğunun zirvesidir. Veronica’nın gözlerindeki umut parıltısı Boris’i bulamayınca söner, ancak daha sonra zafer kahramanın yeni bir yaşam umudunu canlandırır.

Film görsel olarak da son derece başarılıdır, Cannes’da belirtilen kamera çalışması kesinlikle övgüyü aşıyor. Sadece Boris’in ölüm sahnesi bile bunun için yeterlidir, yerine getirilmemiş umutların bir kasırgası, sevgilisinin hatıraları, tüm yaşantısı ve etrafındaki her şey bu kasırgada zihninde döner.

Ve ilginç bir olay örgüsü, yönetmenlik yaklaşımı, oyunculuk ve kamera çalışmasını özetleyecek olursak “Sanat” denen şeyi elde ederiz. Sanat farklı olabilir: gizli korkuları uyandıran, dünyaya yeni bir şekilde bakmamızı sağlayan şey, bizim için bir rol model haline gelen şey. Ama en değerli sanat, ruha nüfuz eden, en ince iplerine dokunan sanattır.

Seher Kavut

kavutseher@gmail.com

Twitter

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here